| startpagina | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| voeding | favorieten | perspectieven | ideeënbus | column | activiteiten | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
| gelijkwaardige communicatie | thuiszorg | biodanza | impro | bijles | Grieks leren | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
| zelf aan de slag | een goed gesprek | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Van 1999 tot 2007 ben ik actief bezig geweest met improvisatietheater.
Dankzij het boek The Web of Life van Fritjof Capra zie ik theatersport en andere vormen van improvisatie als typische netwerkactiviteiten. Hij gebruikt het woord netwerk binnen de theorie van het systeemdenken. Deze theorie komt er op neer, dat personen in een netwerk elkaar volgens niet-lineaire patronen beÏnvloeden. Hierdoor is de uitkomst in een netwerk niet voorspelbaar, net als bij improvisatie. |
| Een goeroe op improgebied, Randy Dixon, omschrijft impro als
'volg de volger'. Hij gaat uit van drie basisprincipes bij improviseren:
- haal de inspiratie uit je medespeler; - koester de stilte; - wees eerlijk. Verder pleit hij er voor, om het publiek voor vol aan te zien: geef hen de ruimte om hun eigen interpretatie van de scene te maken. Hij noemt mensen niet voor niets patternfindingmachines. |
| Bij een geslaagde improvisatie zullen de spelers zeggen, dat de processen tussen de spelers tijdens de scene goed gingen. Een onervaren impro-publiek zal wellicht zeggen, dat de spelers een goede scene als product hebben neergezet. Tot dit publiek er achter komt, dat geen impro-voorstelling hetzelfde is... |